Zapobieganie odczynowi JHŁ

Przyjmuje się, że jest ono uzasadnione jedynie w kile ciężarnych, w kile wrodzonej wczesnej i nabytej późnej, zwłaszcza układu krążenia lub nerwowego. Tylko niektórzy autorzy uznają celowość zapobiegania odczynowi w kile nabytej wczesnej. Jak dotychczas nie ustalono metod postępowania, które by w sposób pewny zabezpieczały przed wystąpieniem odczynu. Szczególnie kwestionowana jest skuteczność rozpoczynania leczenia od małych, wielokrotnie niższych od zwykłych dawek penicyliny. Tak np. Willcox rozpoczyna leczenie późnej kiły narządowej zasadniczo od zwykłych dawek penicyliny. Niemniej u chorych na kiłę układu krążenia celowe jest — jego zdaniem — początkowe podawanie małych dawek benzylpenicyliny i zwiększanie ich 2-krotnie co 4 godz. (kolejno: 500 j., 1000, 2500, 5000, 10 000, 25 000, 50 000 i 100 000 j.). Po 30 godz. od rozpoczęcia leczenia dopuszczalne jest podawanie ogólnie przyjętych dawek antybiotyku. Również niepewną metodą zapobiegawczą jest poprzedzanie leczenia penicyliną wstępnym podawaniem choremu leków przeciwhistaminowych. O skuteczności tej metody w kile ciężarnych donieśli ostatnio Joulia i wsp.. W ostatnich latach znaczny rozgłos zyskało podawanie chorym na kiłę wczesną kortykosterydów, jako leków przeciwdziałających występowaniu odczynu JHŁ. Zwolennikami ich stosowania są Graciansky i wsp. (19), i to nie tylko w kile późnej, ale i we wczesnej. Po początkowych próbach doustnego stosowania kortykosterydów przeszli ci autorzy później do metody domięśniowego wstrzykiwania hydrokortyzonu lub jego równoważników. Leczenie rozpoczyna się na 5 dni przed pierwszym wstrzyknięciem penicyliny, podając codziennie aż do 2 dnia penicylinoterapii 1—3 ml hydrokortyzonu lub deksame- tazonu. Postępując w ten sposób udało się tym autorom obniżyć częstość odczynów JHŁ z 61,4 do 31,6% stanu chorych na kiłę wczesną, a w kile późnej — z 14,6 do 10%. Jak wynika z tych danych, u około połowy chorych na kiłę wczesną nie udaje się zapobiec wystąpieniu odczynu JHŁ. Z coraz mniej stosowanych zapobiegawczych metod postępowania dużym uznaniem w okresie powojennym cieszyło się poprzedzanie leczenia penicyliną wstrzykiwaniami preparatów bizmutu. Metodę tę zalecano szczególnie w narządowej kile późnej. Jeszcze w 1959 r. zalecał King wstępną bizmutoterapię jako wartościową metodę zapobiegania odczynowi JHŁ.